Το γκάζι δεν είναι πια το ίδιο...

Κάποτε η ιπποδύναμη ήταν το απόλυτο ζητούμενο. Πόσα άλογα, πόσα δευτερόλεπτα, ποιος «γράφει» καλύτερο 0-100. Σήμερα αυτό το παιχνίδι έχει τελειώσει. Τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα κερδίζουν με τέτοια ευκολία, που το καθαρό γκάζι έχει χάσει κάθε νόημα. Δεν «πιάνεται» πια. Ό,τι κι αν οδηγάς, όσο εξελιγμένο κι αν είναι, θα υπάρχει πάντα ένα EV που σε περνά χωρίς προσπάθεια, χωρίς θόρυβο, χωρίς δράμα. Και κάπου εκεί η ιπποδύναμη ξεφτίζει ως έννοια. Όταν 1.000, 1.500 ή 2.000Ps γίνονται απλώς ένας αριθμός σε δελτίο Τύπου, παύουν να λένε ιστορία. Δεν υπάρχει κλιμάκωση, δεν υπάρχει αγωνία, δεν υπάρχει η αίσθηση ότι «δουλεύεις» για την επιτάχυνση. Πατάς το γκάζι και τελείωσε. Εντυπωσιακό την πρώτη φορά. Ουδέτερο τη δέκατη. Βαρετό την εκατοστή.

Και κάπως έτσι, το νόημα της οδήγησης μετακινείται. Όχι στο πόσο γρήγορα φτάνεις τα 100, αλλά στο πώς φτάνεις μέχρι εκεί. Στο τι σου λέει το τιμόνι, στο πώς φορτίζεται ο μπροστινός άξονας, στο αν το αυτοκίνητο αναπνέει μαζί σου ή απλώς εκτελεί εντολές. Η χαρά της οδήγησης δεν μετριέται σε νούμερα, μετριέται σε στιγμές. Ο ήχος, όσο κι αν κάποιοι τον υποτιμούν, παραμένει κομμάτι της εμπειρίας. Όχι απαραίτητα η ένταση, αλλά ο χαρακτήρας. Η μηχανική παρουσία. Το ανέβασμα των στροφών, τα κατεβάσματα, η αίσθηση ότι κάτι ζωντανό δουλεύει μπροστά σου. Αυτά δεν αντικαθίστανται με τεχνητά ηχεία και συνθετικά εφέ.